Αγοράζοντας PC για τα Cores

Τα τελευταία χρόνια και καθώς η τεχνολογία προχωράει, η ποικιλία υλικού των υπολογιστών αυξάνει όλο και περισσότερο. Πολλοί είναι εκείνοι που τα κριτήρια επιλογής υπολογιστή, βασίζονται σε υπερβολές και αγοράζουν υλικά τα οποία και δεν χρειάζονται.

Η κυριότερη αιτία αγοράς δυνατού Η/Υ είναι ασφαλώς τα παιχνίδια και σε 2η μοίρα οι εργασίες σε αυτόν. Για παράδειγμα, κάποιος που επιθυμεί να χτίσει ή να αναβαθμίσει το μηχάνημα του, θα το κάνει με γνώμονα το αν αυτό «σηκώνει» στα «τέρματα» τα περισσότερα παιχνίδια, βάζοντας -εννοείται- βαθιά το χέρι στην τσέπη του. Φυσικά υπάρχουν και οι επαγγελματίες, οι οποίοι χρειάζονται ένα δυνατό μηχάνημα για να τους βγάλει την δουλειά τους σε λιγότερο χρόνο και φυσικά το άρθρο δεν αφορά αυτούς.

Με την βοήθεια των άρθρων, των διαφημιστικών αναρτήσεων και των διαφόρων video από youtubers που έχουν μεγάλη επιρροή στην νεολαία, έχει δημιουργηθεί ένα hype που τους μόνους που ευνοεί είναι τις εταιρίες και τους πωλητές. Ο κόσμος κάνει σαν μανιακός για να αποκτήσει την τελευταία και δυνατότερη κάρτα γραφικών και τον καλύτερο επεξεργαστή, αρκεί να μπορούν να παίξουν όσο το δυνατόν καλύτερα και το πιο πρόσφατο παιχνίδι, χωρίς φυσικά να τα χρειάζεται.

Φυσικά σε όλο αυτό το πανηγύρι, συμμετέχουν και οι δημιουργοί παιχνιδιών, αφού γνωρίζουν ότι όλα τα παιχνίδια αξίζουν και θα βραβευτούν ικανοποιητικά από το κοινό και τον τύπο, μόνο αν δείχνει τέλειο στις καλύτερες κάρτες γραφικών. Πλέον φτάσαμε σε ένα σημείο που αν ένα παιχνίδι δεν έχει καλά γραφικά, να θεωρείται χάλια.

Έχει στηθεί λοιπόν ένα πάρτι αγοραπωλησιών, όπου καινούριες σχετικά κάρτες, πωλούνται σε τιμές «χώμα» πολλές φορές και φυσικά πολύ πιο κάτω από τα χρήματα που έδωσε ο αγοραστής (και αμφιβάλλω αν μια κάρτα των €300+ τα «έβγαλε» τα χρήματα της, μέσα σε 2 χρόνια που είναι ο μέσος όρος κατοχής τους), ώστε να μπορέσει ο κάτοχος τους να την ξεφορτωθεί και να μπορέσει να αγοράσει έτσι την αμέσως επόμενη κάρτα. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους επεξεργαστές, όπου εκεί έρχεται πακέτο και η motherboard, για να «ξαλαφρώσει» τις -πιστωτικές- κάρτες των κατόχων τους.

Σε όλο αυτό το πανηγυράκι του PC Master Race, έχουν μπει για τα καλά εταιρίες προϊόντων που άλλοτε είχαν δεύτερο ρόλο, όπως κατασκευαστές ακουστικών, καθισμάτων για «gamers» (λες και αν καθίσεις σε normal κάθισμα δεν θα μπορέσεις να παίξεις), ηχείων, χειριστηρίων κλπ.

Το ίδιο επίσης ισχύει και με μια άλλη κατηγορία, τα HTPC. Και εκεί μας έχουν βάλει στο τρυπάκι να αγοράσουμε δυνατά μεν, μικρά δε μηχανήματα, ώστε να μπορούν να τρέξουν άνετα 4K υλικό, κάτι που προσωπικά βρίσκω υπερβολικό, αφού σε 32″ τα 1080P είναι ικανοποιητικά. Παρέα σε όλο αυτό και οι κατασκευαστές TV, όπου θέλουν να ακολουθήσουν τον χορό και να πουλήσουν τις τηλεοράσεις τους, σπρώχνοντας τον κόσμο να δώσει τις 32αρες του σε συγγενείς ή φίλους, ώστε να αγοράσει μια ακόμη τηλεόραση, που δεν χρειάζεται φυσικά.

Παρότι ψηνόμουν να φτιάξω μηχάνημα HTPC σε μικρό κουτί, ώστε να το βάλω στην τηλεόραση μου, γρήγορα κατάλαβα ότι ένα τέτοιο μηχάνημα είναι άχρηστο και χάσιμο χρημάτων και χρόνου. Μηχάνημα το οποίο απαιτεί να σηκωθείς από το κρεβάτι ή καναπέ σου, για να λειτουργήσει ή που θέλει έξτρα υλικό, για να το χρησιμοποιήσεις (πχ remote controller), είναι για εμένα άκυρο.

Για παράδειγμα, στο Home Theater σύστημα μου, έχω το EGreat EG-M31B Full-HD Networked Media Tank και δεν θα το αλλάξω παρά με κάτι αντίστοιχο και όταν δω ότι πρέπει να βάλω τα 4K στο σύστημα μου. Μέχρι τότε, το FullHD τα σπάει.

Προσωπικά και σαν άτομο που πάντα ακολουθούσε την τεχνολογία, το PC έρχονταν πρώτο στα έξοδα μου και πάντα το εξόπλιζα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Όλα αυτά μέχρι το 2007, όταν και αναβάθμισα το μηχάνημα με ότι καλύτερο υπήρχε την εποχή εκείνη, στα χρήματα που διέθετα και συγκεκριμένα έναν Core2Duo E6750 με 4GB Ram. Από τότε, πριν μόλις δύο χρόνια αγόρασα από το eBay έναν Core2Duo E8500 και το κράτησα ως και πέρυσι έτσι.

Το σύστημα δουλεύει από τότε ικανοποιητικά και δεν με έχει απογοητεύσει καθόλου, ενώ με κάλυπτε άνετα σε όλες μου τις εργασίες (πλέον το χρησιμοποιώ σαν Server). Στην πορεία, πήρα από φίλο το μηχάνημα του, επειδή καίγονταν να το πουλήσει για να αποκτήσει νεότερο και συγκεκριμένα ένα μηχάνημα με 8GB ram και AMD Phenom II X4 955 3.2GHz Quad-Core. Επίσης βρήκα σε πολύ καλή τιμή (κάτω των 80€) την Sapphire Radeon R9 280 3GB Dual-X Boost OC και είναι το μηχάνημα που έχω σαν βασικό, κυρίως για προγραμματισμό και videogames.

Φυσικά τα παιχνίδια που με ενδιαφέρουν και παίζω αυτήν την περίοδο, τα τρέχει ικανοποιητικά, όπως πχ Rise of the Tomb Raider, Resident Evil 7 Biohazard, Sherlock Holmes The Devil’s Daughter, Mortal Kombat XL, Hitman κ.α. Σε κανένα δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα, ενώ αν δω ότι δεν παίζουν ικανοποιητικά (πραγματικά, δεν συνάντησα κανένα παιχνίδι που να μην τρέχει ικανοποιητικά, εκτός από το «The Legend of Zelda: Breath of the Wild» με το Cemu), δεν θα με πειράξει να κατεβάσω λίγο τις ρυθμίσεις του παιχνιδιού.

Έχουμε φτάσει σε σημείο να υπάρχουν πολλά προϊόντα με την ετικέτα «Gamer Edition», ώστε να πουληθεί σαν κάτι αξίας και καλύτερο από ένα άλλο που δεν είναι «Gamer». Ωστόσο τίποτα δεν γίνεται χωρίς ψάξιμο από την πλευρά των εταιριών και αυτό μόνο τυχαία δεν μπαίνει στα κουτιά των προϊόντων.

Θεωρώ λοιπόν ότι το να γίνει κάποιος καταναλωτικό πρεζάκι και να είναι συνεχώς χρεωμένος, για να αποκτήσει την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, γιατί… έτσι, είναι λάθος κίνηση από την μεριά του. Οι εταιρίες θέλουν να μας έχουν συνεχώς στην τσίτα, να μας αναγκάζουν να αγοράζουμε συνεχώς και κάτι καινούριο, το οποίο πίστεψε με, τις περισσότερες φορές δεν έχουμε ανάγκη.

Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τα πανάκριβα κινητά τηλέφωνα, τα οποία κοστίζουν ως και 2 (ελληνικούς) μισθούς, ενώ είναι απορίας άξιο το πόσο πολύ έχει μπει η κάθε εταιρία στο μυαλό των καταναλωτών, αφού υπερασπίζονται τόσο τις επιλογές τους (πχ το χρειαζόμουν, κάτι άλλο δεν με ικανοποιούσε κλπ), την στιγμή που πριν από 5 χρόνια σπάνια να έβλεπες κάποιον με smartphone, όσο και το γεγονός ότι θεωρούν σωστό να χρεώνει η κάθε εταιρία τόσα πολλά χρήματα τις συσκευές της, γιατί στο εξωτερικό έχουν χρήματα και δεν τους ενοχλεί να τα πάρουν (λες και στην Αμερική όλοι είναι εκατομμυριούχοι και είναι όλη μέρα αραχτοί και στα πάρτι).

Μόνο που δεν τους ενοχλεί να τα πάρουν όχι γιατί έχουν χρήματα και όλοι τρώνε με χρυσά κουτάλια, αλλά γιατί οι εταιρίες παίζουν καλά τον ρόλο τους.

Χτίζεις ένα PC τούμπανο, όπου η κατανάλωση ρεύματος μπορεί να φτάνει στα κόκκινα, μόνο και μόνο για να παίζεις παιχνίδια, τα οποία μπορείς να παίξεις και με ελαφρός κατώτερο μηχάνημα. Αλλά οι εταιρίες και οι διαφημιστές σε έχουν πείσει ότι το παιχνίδι θα είναι άθλιο αν δεν δεις και την τελευταία τρίχα στα μαλλιά του χαρακτήρα να κινείται φυσικά.

Επίσης, αν δεν έχεις χρήματα για να φτιάξεις και ένα 2ο μηχάνημα, τότε όλες οι εργασίες σου (browsing, downloading κλπ) γίνονται από αυτό, με ότι συνέπεια μπορεί να έχει, από επιβάρυνση οικονομική (λόγω κατανάλωσης), μέχρι και φθοράς των εξαρτημάτων.

Η συμβουλή μου (γιατί τα χρήματα του καθενός είναι δικά του και έχει κάθε δικαίωμα να τα κάνει ότι θέλει) είναι να αγοράζεις από άτομα που αγοράζουν και πουλάνε συνεχώς το υλικό του υπολογιστή τους. Θα βρεις διαμάντια σε πολύ καλές τιμές και θα χτίσεις έτσι ένα ικανοποιητικό μηχάνημα, που δεν θα αρνείται να τρέξει οτιδήποτε του βάλεις, σε πολύ καλές τιμές, πολύ καλύτερες αν τα αγόραζες καινούρια.

Η μανία που έχει κυριεύσει τις μικρότερες κυρίως ηλικίες, μπορεί να αποβεί κερδοφόρο για τους σωστά και έξυπνα σκεπτόμενους.

Απάντηση